دفن كردند « 174 » . شيخ مرشد الدين عبد الرحيم « 175 » پسر عالم فاضل اديب كامل اوست . حليمى متواضع ، كريم - النفس بود كه باقسام فنون و علوم عالم بود و ادبيات تمام حاصل كرده بود از مولانا معين الدين سلمانى « 176 » و روايت حديث از مولانا سعيد الدين بليانى « 177 » و مولانا شهاب الدين زرندى « 178 » ميكرد و كتابهاى بسيار به نوشته بود و خصلتهاى مستحسن بيشمار پيدا كرده و عمر عزيز را به بيكارى ضايع نميكرد و جماعت از لطف و احسان او نفع ميگرفتند و چون به مرض موت رسيد به غير از كلمه طيبه لا إله الا الله هيچ سخن نميفرمود « 179 » تا بدان گفتار از دنياى غدار بدار القرار رحلت نمود و بيتى چند به عربى فرموده است كه فارسى آن اين است : به غير از تو توانگر من ندارم * مرا مىبين كه درويش و نزارم مرا دادى بسى از راحت و عيش « 180 » * به حمد الله كز اين بهتر ندارم بفضل خويش روى خوب بنماى « 181 » * كه جان خود به آسانى سپارم « 182 »

--> ( 174 ) - اين جمله در مد نيست - و دفن بها فى سنه اثنتين و ثمانين و سبعمائه ( شد الازار ) . ( 175 ) - الشيخ مرشد الدين عبد الرحمن بن مريد ( شد الازار ) . ( 176 ) - سلمانى ( شد الازار ) . ( 177 ) - مولانا سعيد الدين محمد البليانى ( شد الازار ) . ( 178 ) - مولانا شمس الدين محمد الزرندى ( شد الازار ) . ( 179 ) - جها : به زبان نميراند . ( 180 ) - جها : مراد آدمى بس راحت و عيش - مد : مرا دادى بس از راحت و عيش . ( 181 ) - جها : بعقل خود لقاى خويش بنماى . ( 182 ) - و لما مرض للموت لم يتكلم الا بقول لا إله الا الله حتى مات عليه ، و مما كتب لى : ايا رب قد اعطيتنى فوق منيتى * فتممه مولاى بتعجيل راحتى ترانى فقيرا ليس لى عنك غنية * و انت غياث الطالبين و غايتى و زادى قليل ما اراه مبلغى * اللزاد ابكى ام لطول مسافتى توفى فى سنة احدى و تسعين و سبعمائة و دفن عند ابيه رحمة الله عليهم ( شد الازار ) .